3 lutego 1504 Dzisiaj wymyśliłem urządzenie do koszenia trawy i nazwałem je swoim imieniem. Kosiarka "Leonardo" to mała drewniana skrzynka na kółkach. W skrzynce umieszca się trzy wygłodniałe króliki, tak aby tylko ich mordki wystawały przez specjalne otwory w dnie skrzynki. Zmożone głodem, króliki rzucają się na świeżą trawę, a właściciel trawnika tylko popycha skrzynkę w tą i z powrotem. Genialne. Tylko od czasu do czasu trzeba zmieniać króliki, aby nie pękły im brzuszki z przejedzenia. Przeliczyłem, że wystarczy dziewięć królików do skoszenia jednego akra średnio wysokiej trawy.   14 lutego 1504 Dzisiaj harowałem prawie 13 godzin i wróciłem do domu skonany ze zmęczenia....

       Ostatnimi czasy wiedza Bułgara o kulturze staje się coraz ogólniejsza. Tendencja ta jest tak silna, że w przeciągu najbliższych 5-10 lat, zupełnie ona zaniknie, ale do tego czasu, mimo wszystko trzeba wiedzieć cokolwiek, aby się nie skompromitować, gdy znajdziemy się w mieszanym towarzystwie. Szczególnie ważne jest, abyście podczas zwyczajnej rozmowy byli kompetentni w kwestii najważniejszych publicznych wydarzeń – spod jakiego znaku zodiaku jest Presława, gdzie tej nocy pił Waleri Bożinow i kiedy będzie kolejny ślub Sofii Marinowej i Daczo, bo już się zniecierpliwiliśmy.   W tych tematach wszyscy rozmówcy są dobrze zorientowani i pogawędka przebiega gładko. Ale może się też zdarzyć,...

  Kilka miesięcy temu piłem piwo z kolegą ze szkoły, który próbował przekonać mnie jak fajny jest facebook. Wyjaśnił , iż jest  to „ socjalna sieć” - media nowoczesnych, dynamicznych ludzi; każdy kto nie ma  konta na portalu jest zacofany. Od dawna podejrzewałem, iż pozostaję w tyle, ale  nie chciałem przyznawać się publicznie do swojego uwstecznienia, dlatego już następnego dnia zarejestrowałem się w tak zwanej „ socjalnej sieci” z nadzieją nadrobienia swojego „ bycia w tyle”. Ale już od samego początku zacząłem mieć poważne wątpliwości dotyczące mediów nowoczesnych, dynamicznych ludzi. Najpierw przywoływali mnie do znalezienia znajomych. Gdzie mam ich szukać? Jeśli przez...

  Padał ten drobny, zimny deszcz, który najbardziej moczy. Skuliłem się i otuliłem kołnierzem skórzanej kurtki jak żółw, który próbuje skryć głowę w swojej skorupie. Ściemniało się i ludzie wracali z pracy do domu. Ogromny szereg ciemnych twarzy, w ciemnych ubraniach, ukryty pod ciemnymi parasolami — czarnymi, szarymi lub ciemnobrązowymi.  I gdzieś tam w tym szaroczarnym potoku przebłyskiwała jedna jaskrawoczerwona parasolka. Poruszała się w zupełnie innym rytmie, psując zdyscyplinowaną paradę ciemnych parasoli. Tak jakby ujrzeć tango argentyńskie między rzędami parady żołnierzy. Przybliżyła się i zobaczyłem ją, pod parasolką była jeszcze bardziej kolorowa. Pasowały do niej żywe kolory. Pod pachą ściskała...