“Когато чета книгите на Сиромахов, ми иде да се гръмна” Ърнест Хемингуей “Сиромахов ми харесваше повече, когато беше малък$ Майкъл Джексън “Дневници и нощници” кърти мивки и реже уши” Ван Гог  

  "Гласувам с две ръце за книгата на Иво Сиромахов" Венера Милоска  "Ало, Сиромахов, чуваме ли се? Ало? Говори по-силно, нищо не чувам!" Лудвиг ван Бетовен  "Нямам време да чета книги, но съм на мнение, че пиратството ограбва" Капитан Джак Спароу 

  Pewnego białego zimowego poranka szedłem z moim synem przez głęboki śnieg. Było to kilka dni przed drugimi Świętami w jego życiu. Poskrzypywanie śniegu pod naszymi butami różniło się. Moje było agresywne i basowe, jego — lekkie i niepewne. Pod kasztanem zatrzymała nas jakaś starsza, gruba kobieta. Uśmiechnęła się pochlebczo jak niezamężna nauczycielka fizyki przed lubieżnym dyrektorem i dała mojemu synowi jedno jabłko. Synek spojrzał na nią przestraszony. — Co teraz powiesz? — spytała gruba kobieta. — Nic nie powie — wtrąciłem się. — Jeśli dała mu Pani jabłko, by prosić o podziękowania, to lepiej niech je już Pani zabierze. Ta jednak udała, że...

  Jeśli ktoś twierdzi, że w Bułgarii reformy nie zachodzą, niech spojrzy na system edukacyjny. Przez ostatnie dwadzieścia lat, w szkole średniej miało miejsce ponad trzydzieści reform i obecnie jest to wachlarz różnych trendów i pomysłów. Mieszkańcy zachodu uważają, że dobra edukacja powinna być konserwatywna i zbytnio się nie zmieniać. Jednak w ostatnich latach, bułgarskie ministerstwa oświaty obaliły tę skostniałą filozofię i udowodniły, że uczniowie i nauczyciele powinni żyć w ciągłym stresie, aby się nazbyt nie rozluźnili nie myśleli o głupotach. Dlaczego jest tylko jeden podręcznik do historii, skoro można mieć  osiem? Czy pluralizm jest zły? Dlaczego jest jeden system oceniania?...